Bırakmadım Yanına!

Kendini ne zanneder, pişkin gönül avcısı,

Hayat dersini aldı, bırakmadım yanına!

Şansın yaver gitmedi, ben adalet savcısı,

Bilmiyorsan öğrendin, bırakmadım yanına!

 Ağız dolusu piyaz, geveleyip durursun.

Dümenden kibarlığın, dumanıyla kurursun.

Balta oldun güzele, yapışarak sorarsın!

Belanı mı arandın? Bırakmadım yanına!

 

Gece, gündüz demeden, yükseklerden atarsın,

Kafayı ütülerken, katakulli katarsın.

Andaval hallerinle, kerratını satarsın.

Edepsizce yorandın, bırakmadım yanına!

 

Künyende yazılıdır, çifte atar bu eşek,

Mayası bozuk hamur, ortalıkta; şimdi pek!

Sert kayaya çarptın be! Namus için varız; tek.

Çapkın düdüktü adın, bırakmadım yanına!

 

Her kuşun eti yenmez, birazcıkta, kemik ye!

Köpekler çok sever ya, susarsın, olur mu be?

Aklına tükürdüğüm, kantarımdan şöyle be,

İçimi; döktü bendim, bırakmadım yanına!

Sevilay Çartık

on 11 Şubat 2016
Gösterim: 853

Yorumlar  

#1 htuztas 14-02-2016 15:53
Sevilay hanım ilginç bir şiir.. Muhatabı her kimse bir denksizlik yaptığı ve bu şiiri yazdırdığı belli..

Paylaşım için teşekkürler..

Yorum Yapabilmek için Siteye Kayıt olmanız gereklidir.

Siteye Kayıt için Tıklayınız.