KİMSELİ KİMSESİZLİK...

Nice on yıl geçti dostlarım burda,

Dört duvar üstünde tavanım yoktu.

Ayrı bir alemin muştusu varda,

Kimseli kimsesizlik hep bana düştü...

 

Sessiz bir çığlıkla duyurdum sesim,

Diktim gözlerimi, gök boşluğuna

Kırık çerçevede, yırtık bir resim.

Heyhat! Yaşamışım; ama boşuna...

 

Kurdum saatimi ilk nefesimde,

Zamanın çarkında yağ eksilmedi,

Şu an yaşıyorum kış mevsiminde.

Ahirimden haber daha gelmedi...

 

Yoruldum gözlerim derin uykuda,

Kimseli kimsesizlik derin bir kuyu.

Kara toprak bir gün beni sarsada.

Kimsenin değişmiyor huyu ve suyu...

 

Mehmet DEMİREL 07.07.2011

on 12 Mayıs 2012
Gösterim: 2841

Yorum Yapabilmek için Siteye Kayıt olmanız gereklidir.

Siteye Kayıt için Tıklayınız.