İnadına!

İnadına!

 

Ne zamanı bize verdiler,

Ne de mekanı bize emanet ettiler,

Senaryoda küçücük bir rol verdiler.

Hep başrol için ölüp, dirilmemiz istendi.

 

İdeal dedik  koşturduk, ilk önde.

İlk kurşunu biz yedik, yıkılmadık.

Memleket dedik, vatan  dedik,

Amma garip kaldık , yalnız kaldık..

 

Düşündüğümüzü söyledik adamca,

Karnından konuşmanın moda olduğu zamanda.

Şeffaftık alabildiğine karanlık  dimağlara,

Sorun olduk , öteki olduk tüm zamanda..

 

Ne Ali’ye yarandık, ne de Veli’ye.

Çünkü  yaranma derdimiz değildi.

Nefreti gömdük, sevgi dedik,

İnadına kardeşlik  dedik, anlaşılamadık,

Adam olduk, adam olamayanlara inat….

 

Hüseyin Tuztaş

 

on 15 Mart 2014
Gösterim: 1759

Yorumlar  

#1 Sevil Ay 05-04-2014 19:59
Yaşadıklarımızın özetiydi şiir...Duyarlı yüreğinize sağlık, kutlarım sayın Tuztaş...
#2 htuztas 07-04-2014 00:14
Teşekkürler Sevilay Hanım sizi tekrar Sevgi Pınarında görmek güzel..
#3 Osman AVCI 08-04-2014 08:34
yaşama dair, yaşamın içinden hatta yaşamın anlamı diyebilirim.

kutlu / yorum Dost.
selam ve saygımla.
#4 htuztas 10-04-2014 21:22
Teşekkürler Osman bey..

Yorum Yapabilmek için Siteye Kayıt olmanız gereklidir.

Siteye Kayıt için Tıklayınız.

Yukarı Kaydır