Kalbim

bir göz odalı kalbim
parmaklıksız bedenimin arkasında

çocukluğumda tutacağım tüm eller gözlerim görmeden toprak oldu
iki katlı toprak bir evde
bir el yalnızlık çiziyordu duvara

bulutuna alışmış yağmur damlasıyım
korkuyorum toprağın kokusunu yüreğime yazmaya
ne çok bıraktım buharımı güneşe
yanmaya hazır değilken yüreğim

adeta
ağaçtan her sonbahar kaçan yaprağım
ilkbaharı bilmediğinden
bir tek ağacına dönmeye korkmayan

oysa
tanıdık değil hiç bir dökülüşüm diğerinden
çiçek halinde bırakmışım tüm duygularımı
don vuruyor her mevsim

bugün ilk defa kanadım oldu
uçamayacak kadar yorgun olduğumdan
tek kanatlıydı çırpınışlarım

bulutlardan düşsemde
tanıdık değil gökyüzünün hiç bir özgür yanı

...........................

on 20 Mart 2016
Gösterim: 1130

Yorum Yapabilmek için Siteye Kayıt olmanız gereklidir.

Siteye Kayıt için Tıklayınız.